Orientuję się w numerach pięter i uczę się korzystać z windy. Zabawa : „ Jeździmy windą w zaczarowanym domu”.

 

Cele zajęć:

 

·      uczeń potrafi numerować piętra i stosować liczebniki porządkowe;

 

·      uczeń potrafi zgodnie realizować zabawy według podanego wzorca;

 

 

 

Pomoce dydaktyczne:

 

Zabawa „Jedziemy windą w zaczarowanym domu”:

 

·      dla nauczyciela: arkusz papieru, mazak, magnes i wycięte sylwetki zwierząt, pinezki;

·      dla dzieci: arkusz papieru / jeden dla dwojga dzieci/ dwa ciemne mazaki lub grube kredki świecowe, komplet obrazków ze zwierzętami i postaciami ludzi z zestawu  „ Dziecięca matematyka”/ lub wykonanych według własnych projektów / , klocek drewniany.

 

Przebieg zajęć:

 

1.   Przygotowanie zabawy „ Jedziemy windą w zaczarowanym domu”.

Przed zajęciami nauczyciel mocuje arkusz papieru do tablicy magnetycznej. Obok na stoliku ma zgromadzone potrzebne przedmioty: sylwetki zwierząt wycięte z kolorowego papieru, ciemny mazak, magnes.

 

2.   Przybliżenie dzieciom zabawy „ Jedziemy windą w zaczarowanym domu”.

 

Dzieci siedzą przed tablicą z arkuszem papieru. Nauczycielka organizuje pierwszą wspólną zabawę tego typu i wyjaśnia, na czym ona polega:

 

v     To jest zaczarowany dom / rysuje prostokąt / . Ma piętra / rysuje poziome kreski / ...Jest tam winda / rysuje dwie pionowe kreski / ....Piętra trzeba ponumerować / numeruje /: pierwsze, drugie, trzecie, ....., ósme. Wysoki to dom. Ośmiopiętrowy. Obok domu rośnie drzewo, a na niebie świeci słoneczko / rysuje /.

 

Uwaga: Pięter może być tyle, ile się zmieści. Szyb windy tak szeroki, aby poruszał się w nim klocek – winda.

 

Zaczarowany dom jest gotowy. Jeszcze tylko winda / kładzie magnes, tam gdzie jest parter / i pomyślimy o mieszkańcach .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Po tej fazie zabawy plansza może  wyglądać  tak:

 

 

 

W zaczarowanym domu mieszkają różni lokatorzy.

 

Jest tu kino, cukiernia i kwiaciarnia. Dziecko dobiera spośród obrazków mieszkańców i decyduje, że np.: na piętrze pierwszym mieszkają 2 zajączki, na drugim piętrze znajduje się kwiaciarnia, na trzecim krokodyl, na czwartym trzy kotki itd.

 

Uwaga: Dziecko może dobrać innych lokatorów i inaczej ich rozmieścić.

 

Dorosły obsługuje windę. – „  jestem windziarzem”. Zapraszam do zaczarowanego domu.  Kto pierwszy pojedzie złożyć wizytę? Pyta: „ Na które piętro mam cię zawieść? … Jedziesz z wizytą?... Może warto kupić kwiaty? … To na które pięto pojedziemy? Jedziemy przesuwa klocek i przypina pinezkę np.: na szóstym piętrze.  Kto następny złoży wizytę w zaczarowanym domu?

 

Odpowiadając na te pytania, dziecko musi używać liczebników porządkowych. Potem sprawdza, czy zgadza się numer piętra z liczebnikiem. Wartość edukacyjna zabawy wzrośnie, jeżeli dorosły

 „ pomyli się”. Dziecko będzie miało okazję do używania takich sformułowań: „ Za wysoko, trzeba zjechać dwa piętra niżej. To nie jest w tym miejscu, piętro niżej, wyżej itd.

 

 

 

 

Plansza do zabawy po wprowadzeniu mieszkańców może wyglądać tak:

 

 

 

 

2.   Dorosły proponuje: „ Każdy z was może bawić się „ Jeździmy windą w zaczarowanym domu”. Tu na stolikach / podchodzi i pokazuje / sa przygotowane wszystkie potrzebne przedmioty. Będziecie się bawić parami, dlatego każda para zbuduje swój dom na takiej kartce z bloku. Na tackach leżą kredki, abyście mieli czym rysować. Są tam klocki. Klocek to winda. Są figurki zwierzaków, które mogą zamieszkać w zaczarowanym domu. Można je postawić na piętrach, można narysować inne zwierzątka albo innych mieszkańców”.

 

„ Piętra w zaczarowanym domu muszą być ponumerowane i można to zrobić za pomocą pieczątek. Zaczarowane domy mogą mieć dużo pięter: osiem albo więcej niż osiem. Dobierzcie się w pary i siadajcie przy stolikach”.

 

3.   Dzieci rozpoczynają zabawę. Rysują zaczarowany dom. Dyskutują, ile ma mieć pięter i kto będzie na nich mieszkał. Jest to okazja do posługiwania się liczebnikami porządkowymi: pierwsze, drugie, trzecie, szóste lub na drugim, czwartym, piątym itd. Dzieci rysują windę i numerują piętra: parter można oznaczyć zerem – taką propozycję może złożyć, np.: dziecko – potem będzie pierwsze, drugie, trzecie i dalsze piętra. Każde piętro jest oznaczone właściwą liczbą. Dom jest już gotowy, trzeba zadbać o lokatorów. I znowu jest to okazja do posługiwania się liczebnikami porządkowymi.

 

 

 

 

 

4.   Dorosły podchodzi do dzieci – rozmawia, udziela rad, podziwia zaczarowane domy. Kiedy domy są już gotowe, proponujemy dzieciom, aby podzieliły się rolami: Jedno będzie windziarzem, drugie będzie składać wizyty lokatorom.  A potem zmiana ról.

 

5.   Na kilka minut przed zakończeniem zajęć dorosły zapowiada, że czas już kończyć zabawę. Zachęca dzieci do urządzenia wystawy zaczarowanych domów. Dzieci kładą swoje domy na podłodze, rzędami. Ustawiają się dookoła i podziwiają efekt swojej pracy. Po zakończeniu zabawy dzieci wspólnie sprzątają.

 

 

 

Literatura:

 

Prof. Edyta Gruszczyk – Kolczyńska, Ewa Zielińska „ Dziecięca matematyka” WSiP

Prof. Edyta Gruszczyk – Kolczyńska, Ewa Zielińska, Krystyna Dobosz „ Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier?” WSiP

 

 

 

 

 

 

 

 

Prowadząca zajęcia: Mirosława Michałowska